به فدايت چرا مىگريى ؟ ! پيامبر خدا پاسخ مىدهد : بر اين فرزندم مىگريم . گفتم : او همين ساعت به دنيا آمد اى رسول خدا ؟ ! فرمود : مردمان سركش پس از من او را خواهند كشت . خداوند آنان را از شفاعت من بىبهره كند . « 1 » مسأله‌اى كه در دل رسول خدا صلى الله عليه و آله خلجان مىكرد ، عاطفه‌اى انسانى يا تمايلى بشرى نبود تا او را به حفظ نام و نشانش در خاندانش تحريك كند . بلكه اين مسأله پيامبرى بود كه خداوند او را برگزيده و با علم به عزم و اراده ، راستى و ايمانش او را انتخاب كرده بود . مسألهء كسى بود كه مسئووليتى بر دوش داشت كه كوههاى سترگ و آسمانها و زمين تاب برداشتن آن را نداشتند . مسئوليّت او رساندن پيام مكتب به گوش همهء جهانيان بود . امام حسين عليه السلام نيز فقط پسر او نبود بلكه او مقتدا و پيشواى كسانى بود كه پس از وى بيم دهنده آنان بود . بنابر اين خبر كشته شدن وى طبعاً خبر نبرد حق با باطل و راست با دروغ و عدالت با ظلم و . . . به شمار مىآمد . از اين رو پيامبر صلى الله عليه و آله بر اين مولود مىگريست كه واقعاً سزاوار گريستن هم بود .

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 10 .